„Przede wszystkim optymizm budzi polska duchowość i to w ujęciu religijnym. Szczególnie widać ją jeszcze na polskiej wsi. Tam jest ona szczera, autentyczna i bardzo silna. Niezwykle budujące jest też przywiązanie do tradycji narodowej, szlachetnych ideałów mających swój rodowód już w słowiańskich pradziejach, a objawiających się duchem współpracy, pomocy bliźniemu, szlachetnością. Można by jeszcze przytaczać inne wartości moralnoduchowe, nad upadkiem których bolejemy, ale które są w Polsce mniej zniszczone niż w większości rozwiniętych krajae^cywilizacji przemysłowotechnicznej. NiemniejJ~j^ już te wymienione dowodzą, że drzemie w kraju nad Wisłą wewnętrzna energia, której zasoby pozwolą przetrwać w miarę bez dramatycznych szkód ewentualne cierpienia i tragiczne wydarzenia. Ten rezerwuar duchowy może też być siłą, która podobnie jak po I wojnie światowej, także II wojnie światowej, również pod koniec XX wieku pozwoli budować, tworzyć nową sprawiedliwszą rzeczywistość, gdyby nie daj Boże naprawdę wydarzyło się coś katastrofalnego.
Szansą ekologiczne „zacofanie"
Drugi bardzo racjonalny argument, napawający nadzieją w obliczu ewentualnego dziejowego dramatu ludzkości, to nasze zewnętrznej V uwarunkowania. Wielu Polaków ma kompleks, wstydzi się tzw. cywilizacyjnomaterialnego zacofania. Tymczasem to co w normalnej sytuacji wydaje się niedostatkiem nagle w obliczu gwałtownych niekontrolowanych wydarzeń może okazać się wręcz zbawienne oczywiście wykluczając morderczą wojnę prowadzącą do totalnej zagłady. Tak więc skutki wszelkich załamań gospodarczych na świecie wojen, mogą być w Polsce zdecydowanie mniej dotkliwie odbierane, odczuwane, niż w krajach bogatych, wysokouprzemysłowionych. Tam bowiem każda niestabilność szybko łączyć się będzie z absolutnym paraliżem wszystkiego, niewyobrażalnym chaosem i paniką, u nas natomiast są szanse szybszego poradzenia sobie z trudnościami. I to nie tylko dlatego, że Polacy zawsze doskonale sprawują się w sytuacjach dramatycznych, które ich jednoczą, skłaniają do samopomocy i wyzwalają zmysł improwizacji, ale również z racji wspomnianej wcześniej siły duchowej zmniejszającej lęki i umożliwiającej przez to sprawniejsze działanie.“(15)